വിശ്വാസവും ആരാധനയും: ഗാര്ഹിക കൂട്ടായ്മകളുടെ പ്രസക്തിയും പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും
By: 600002 On: Sep 28, 2026, 9:39 AMപി പി ചെറിയാന്
ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിന്റെ കാതല് ദൈവവുമായുള്ള വ്യക്തിപരമായ ബന്ധവും, കാല്വരി ക്രൂശില് ക്രിസ്തു പൂര്ത്തിയാക്കിയ രക്ഷാകര കര്മ്മവുമാണ്. യേശുക്രിസ്തുവിനെ സ്വന്തം രക്ഷിതാവായി സ്വീകരിക്കുകയും തന്റെ പാപങ്ങള് ഏറ്റുപറയുകയും ചെയ്യുന്ന ഓരോ വിശ്വാസിയും ദൈവമക്കളായിത്തീരുന്നു എന്ന് ബൈബിള് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.
'എന്നാല് നിങ്ങളോ ഇരുളില് നിന്ന് തന്റെ അത്ഭുത പ്രകാശത്തിലേക്ക് വിളിച്ചവന്റെ സദ്ഗുണങ്ങളെ ഘോഷിക്കാന് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു ജാതിയും രാജകീയ പുരോഹിതവര്ഗ്ഗവും വിശുദ്ധ ജനവും ആകുന്നു' (1 പത്രോസ് 2:9) എന്ന വചനം ഈ സത്യത്തെ അടിവരയിടുന്നു.
ഈ പശ്ചാത്തലത്തില്, വിശ്വാസികള് എല്ലാവരും ആത്മീയമായി പുരോഹിതരാണെന്നിരിക്കെ, പ്രത്യേകമായി ഒരു പുരോഹിതവര്ഗ്ഗത്തിന്റെയോ പ്രത്യേക ആരാധനാലയങ്ങളുടെയോ ആവശ്യം എന്താണെന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തമാണ്.
ആദിമസഭയുടെ കാലത്ത് വലിയ കല്മറകളോ ദേവാലയങ്ങളോ ആയിരുന്നില്ല വിശ്വാസികളുടെ കേന്ദ്രങ്ങള്. യേശുക്രിസ്തു തന്റെ അന്ത്യത്താഴത്തിനായി തിരഞ്ഞെടുത്തത് ഒരു ഭവനമായിരുന്നു. 'രണ്ടോ മൂന്നോ പേര് എന്റെ നാമത്തില് എവിടെ കൂടിവരുന്നുവോ അവിടെ ഞാന് അവരുടെ മധ്യേ ഉണ്ടെ'?? (മത്താ. 18:20) തിരുവചനം അനുസരിച്ച്, വിശ്വാസികള് ഒത്തുകൂടുന്നിടം ഏതു ഭവനമായാലും അതൊരു വിശുദ്ധ ദേവാലയമായി മാറുന്നു.
ശാരീരിക വിശപ്പിനായി നാം ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതുപോലെ, ആത്മാവിന്റെ പോഷണത്തിനായി കര്ത്താവിന്റെ ശരീരവും രക്തവും സ്വീകരിക്കേണ്ടത് ആത്മാര്ത്ഥമായ ഒരു വിശ്വാസിയുടെ ആവശ്യമാണ്. ഓരോ വിശ്വാസിക്കും പ്രാഥമികമായി ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധത്തില് മധ്യസ്ഥന് യേശുക്രിസ്തു മാത്രമാണെന്നിരിക്കെ, സ്വന്തം ഭവനത്തില് കുടുംബാംഗങ്ങളോടൊപ്പം ഒത്തുകൂടി കര്ത്താവിന്റെ ഓര്മ്മ ആചരിക്കുന്നതില് തെറ്റില്ലെന്ന വാദം ക്രൈസ്തവ ചരിത്രത്തിന്റെ ആദ്യകാല മാതൃകകളോട് ചേര്ന്നുനില്ക്കുന്ന ഒന്നാണ്.
എന്നാല്, ഈ ആശയത്തോടൊപ്പം തന്നെ സഭയുടെ കൂട്ടായ്മയെയും പുരോഹിതന്മാരുടെ ശുശ്രൂഷയെയും കുറിച്ചുള്ള യാഥാര്ത്ഥ്യങ്ങളെയും നാം വിസ്മരിച്ചുകൂടാ.
പുരാതന സഭകള് വിശുദ്ധ കുര്ബാനയെ കേവലം ഒരു ഭക്ഷണത്തിനപ്പുറം സഭയുടെ കൂട്ടായ്മയെയും ഐക്യത്തെയും അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു വിശുദ്ധ കൂദാശയായാണ് കാണുന്നത്. അപ്പവും വീഞ്ഞും വാഴ്ത്തി വിഭജിക്കുന്നതിനും, ആത്മീയമായ മേല്നോട്ടം വഹിക്കുന്നതിനും സഭ നിയോഗിച്ച ശുശ്രൂഷകര് (പുരോഹിതന്മാര്) ആദിമസഭ മുതല്ക്കേ നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു (അപ്പൊ. പ്രവൃത്തികള് 13:2, തീത്തോസ് 1:5).
സഭാപരമായ ക്രമവും ഐക്യവും: വ്യക്തിപരമായി ഭവനങ്ങളില് ആരാധനകള് നടത്തുമ്പോള് തന്നെ, ഒരു വലിയ സമൂഹമായി ഒത്തുകൂടുമ്പോള് ക്രമവും അച്ചടക്കവും അത്യാവശ്യമാണ്. പുരോഹിതന്മാരുടെ നേതൃത്വം ഇല്ലെങ്കില് ആരാധന വ്യക്തികേന്ദ്രീകൃതമായി മാറാനും, സഭയില് ഭിന്നതകള് ഉണ്ടാകാനുമുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് സഭകള് പൗരോഹിത്യ ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യം നല്കുന്നത്.
ക്രിസ്തുവില് വിശ്വസിക്കുന്ന ഓരോ വ്യക്തിയും ദൈവത്തിനുമുമ്പില് പുരോഹിതനാണെന്നത് നിഷേധിക്കാനാവാത്ത സത്യമാണ്. സ്വന്തം ഭവനത്തില് കുടുംബത്തോടൊപ്പം പ്രാര്ത്ഥിക്കാനും കര്ത്താവിന്റെ സ്മരണ ആചരിക്കാനും ഓരോ വിശ്വാസിക്കും പൂര്ണ്ണ അവകാശമുണ്ട്. അതേസമയം, ആത്മീയ കൂട്ടായ്മയുടെയും സഭാപരമായ ക്രമത്തിന്റെയും നിലനില്പ്പിന് നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ശുശ്രൂഷകരുടെ പങ്കും തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. വ്യക്തിപരമായ ആത്മീയ സ്വാതന്ത്ര്യവും സഭയുടെ കൂട്ടായ്മയും തമ്മിലുള്ള സന്തുലിതാവസ്ഥ നിലനിര്ത്തിക്കൊണ്ടുമാത്രമേ യഥാര്ത്ഥ ക്രൈസ്തവ ജീവിതം മുന്നോട്ടുപോകാന് കഴിയൂ.