വിശ്വാസത്തിന്റെ പരമ്പരാഗത ചട്ടക്കൂടുകളും ആധുനിക യാഥാര്ത്ഥ്യങ്ങളും: മാറ്റങ്ങളുടെ പാതയില് സഭയും സമൂഹവും
By: 600002 On: Jul 30, 2026, 6:16 PM
പി. പി. ചെറിയാന്
ദൈവാലയത്തിന്റെ പടിവാതില് കടന്നുകയറുമ്പോള് മനസ്സ് സ്വാഭാവികമായി ദൈവസാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് ഉയരേണ്ടതാണ്. എന്നാല് ഇന്ന് പല ദൈവാലയങ്ങളിലും അനുഭവപ്പെടുന്നത് പ്രാര്ത്ഥനയുടെ നിശ്ശബ്ദതയല്ല, മറിച്ച് സാമൂഹിക സമ്മേളനങ്ങളുടെ ശബ്ദമാണ്.
''ദൈവാലയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോള് മൗനമായി പ്രാര്ത്ഥിക്കുക'' എന്ന സന്ദേശം സ്ക്രീനില് തെളിഞ്ഞുനില്ക്കുമ്പോഴും, അതിന് താഴെ നടക്കുന്ന സംഭാഷണങ്ങള് ആ സന്ദേശത്തെ പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെയാണ് തോന്നുന്നത്.
ഇത് കേവലം ശബ്ദത്തിന്റെ പ്രശ്നമല്ല മറിച് വിശ്വാസത്തിന്റെ ഗൗരവം ക്രമേണ നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു വലിയ പ്രതിസന്ധിയുടെ ലക്ഷണമാണ്. ഒരുകാലത്ത് ദൈവാലയത്തില് പ്രവേശിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മനസ്സിനെ പ്രാര്ത്ഥനയ്ക്കായി ഒരുക്കാന് മാതാപിതാക്കളും അധ്യാപകരും വൈദികരും ഒരുപോലെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഇന്ന് അതേ ദൈവാലയങ്ങളില് നിശ്ശബ്ദത ആവശ്യപ്പെടാന് പോലും ആരും തയ്യാറല്ല.
സഭാനേതൃത്വത്തിന്റെ പ്രതികരണവും പലപ്പോഴും നിരാശാജനകമാണ്. ''ഞാന് പറയുന്നുണ്ട്; പക്ഷേ ആളുകള് കേള്ക്കുന്നില്ല'' എന്ന നിസ്സഹായത ഉത്തരവാദിത്തത്തില് നിന്നുള്ള പിന്മാറ്റമായി മാത്രമേ കാണാന് കഴിയൂ. നേതൃത്വം എന്നത് സാഹചര്യം വിവരിക്കുന്നതല്ല, മറിച്ച് കൃത്യമായ ദിശാബോധം നല്കുന്നതാണ്.
ഇതിനേക്കാള് ആശങ്കാജനകമായ മറ്റൊരു പ്രവണത, ദൈവവചനത്തെ കാലത്തിന്റെ മനോഭാവത്തിനനുസരിച്ച് പുനര്വ്യാഖ്യാനിക്കാന് നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങളാണ്.
അടുത്തിടെ ഒരു ധ്യാനപ്രസംഗത്തില് വിവാഹത്തെ ''രണ്ടുപേരുടെ കഴുത്തിലിടുന്ന ഒരു നുകം'' എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചശേഷം, ''ആ നുകം ഭാരമായി തോന്നുന്നുവെങ്കില് അത് ഊരിവെക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധി'' എന്ന പരാമര്ശം കേള്ക്കാനിടയായി. ഒരു നിമിഷം അത് ഒരു കുടുംബ കൗണ്സിലറുടെ അഭിപ്രായമാണോ, അതോ സഭയുടെ അള്ത്താരയില് നിന്ന് ഉയരുന്ന പ്രബോധനമാണോ എന്ന സംശയം പോലും തോന്നി.
ജീവിതത്തിന്റെ അന്ത്യം വരെ നിലനില്ക്കേണ്ട, ദൈവത്തെ മൂന്നാമത്തെ കണ്ണിയായി കണ്ട് പ്രതിസന്ധികളെ തരണം ചെയ്യേണ്ട പവിത്രമായ ഒരു ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് (Sacramental Bond) വചനാധിഷ്ഠിതമായി പ്രബോധിപ്പിക്കേണ്ട സ്ഥാനത്തുനിന്ന് ഇത്തരം സന്ദേശങ്ങള് നല്കുന്നത് കേള്വിക്കാരായ ചെറുപ്പക്കാരിലും ദമ്പതികളിലും വലിയ ആശയക്കുഴപ്പമാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.
ക്രിസ്തുവിനും വിശ്വാസത്തിനും വേണ്ടി ശരീരം പന്തം പോലെ കത്തിയെരിയാനും, സിംഹക്കൂട്ടിലേക്ക് എറിയപ്പെടാനും, ശരീരം ഈര്ച്ചവാളിനാല് അറുക്കപ്പെടാനും മടിക്കാത്ത രക്തസാക്ഷികളുടെ ചരിത്രമുള്ള ഒരു സമൂഹത്തിന്, 'ഭാരം തോന്നുമ്പോള് ഉപേക്ഷിക്കുക' എന്ന ഉപദേശം എന്ത് മാതൃകയാണ് നല്കുന്നത്? ദൈവവചനം കാലത്തിനനുസരിച്ച് മാറ്റിയെഴുതാനുള്ളതല്ലെന്നും, എഴുതപ്പെട്ട വചനങ്ങള് മാറ്റമില്ലാതെ പാലിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്നും ഒരുവിഭാഗം വിശ്വാസികള് ഉറച്ചുവിശ്വസിക്കുന്നു.
ഏറ്റവും ഗുരുതരമായ ചോദ്യം ഇതാണ്: എന്താണ് ഈ ''ഭാരം''?ചെറിയ അഭിപ്രായവ്യത്യാസമോ?സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയോ?രോഗമോ?സ്വഭാവവ്യത്യാസങ്ങളോ?അതോ കുടുംബപീഡനമോ?
ഈ നിര്ണായകമായ ചോദ്യത്തിന് കൃത്യമായ മറുപടി നല്കാതെ, ''ഭാരമാകുമ്പോള് ഉപേക്ഷിക്കുക'' എന്ന പൊതു സന്ദേശം നല്കുന്നത് അനേകം യുവദമ്പതികളുടെ മനസ്സില് അപകടകരമായ ആശയക്കുഴപ്പം വിതയ്ക്കാന് ഇടയാക്കും.
വിവാഹകൂദാശയില് വരനോടും വധുവിനോടും ''മരണത്തിനല്ലാതെ നിങ്ങളെ വേര്പിരിക്കാന് കഴിയരുത്'' എന്ന ദൈവവചനം ഏറ്റുപറയിക്കുന്ന അതേ സഭയുടെ വേദിയില് നിന്നാണ് ഇതുപോലൊരു സന്ദേശം ഉയരുന്നതെങ്കില്, വിശ്വാസികള്ക്ക് ചോദ്യങ്ങള് ചോദിക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്. സഭയുടെ പ്രബോധനം കാലത്തിനനുസരിച്ച് വിശദീകരിക്കാം; എന്നാല് അതിന്റെ അടിസ്ഥാനസത്യങ്ങളെ മാറ്റിസ്ഥാപിക്കാനോ, അവയെ അവ്യക്തമാക്കാനോ ആര്ക്കും അധികാരമില്ല.
സഭയുടെ വിശ്വാസപാരമ്പര്യത്തില് വിവാഹം ഒരു സാമൂഹിക കരാര് മാത്രമല്ല, ദൈവസാക്ഷ്യത്തില് സ്ഥാപിതമാകുന്ന ഒരു കൂദാശയാണ്. അതിന്റെ സ്ഥിരതയും വിശുദ്ധിയും സഭയുടെ അടിസ്ഥാന പ്രബോധനങ്ങളിലൊന്നാണ്.
അതേസമയം, ഈ വിശുദ്ധിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോള് ജീവിതത്തിന്റെ യാഥാര്ഥ്യങ്ങളെ അവഗണിക്കാനും സഭയ്ക്ക് കഴിയില്ല: കുടുംബപീഡനം,ഗുരുതരമായ മാനസിക പീഡനം.ജീവന് ഭീഷണിയായ സാഹചര്യങ്ങള് ഇവയെ സാധാരണ ദാമ്പത്യപ്രശ്നങ്ങളോട് ഒരുപോലെ കാണുന്നത് നീതിയാകില്ല. അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളില് വ്യക്തിയുടെ സുരക്ഷയും അന്തസ്സും സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടത് സഭയുടെ ധാര്മിക ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ ഭാഗം തന്നെയാണ്.
അതുകൊണ്ടാണ് ഈ വിഷയത്തില് വ്യക്തത അത്യന്താപേക്ഷിതമാകുന്നത്. വിവാഹബന്ധം സംരക്ഷിക്കണമെന്ന് പറയുന്നതും, ഏത് സാഹചര്യത്തിലും അത് ഉപേക്ഷിക്കരുതെന്ന് പറയുന്നതും തമ്മില് വ്യത്യാസമുണ്ട്. അതുപോലെ, പീഡനപരമായ സാഹചര്യങ്ങളില് നിന്ന് നിയമപരമായും ധാര്മികമായും സംരക്ഷണം തേടേണ്ട അവകാശം അംഗീകരിക്കുന്നതും, വിവാഹത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയെ നിസ്സാരവത്കരിക്കുന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല. ഈ സൂക്ഷ്മമായ അതിര്വരമ്പുകള് സഭയുടെ പ്രബോധനങ്ങളില് വ്യക്തമായി പ്രതിഫലിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ആരാധനാവേദിയില് നിന്ന് ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്ന ഓരോ വാക്കും വിശ്വാസികളുടെ ജീവിതത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നവയാണ്. അതിനാല് വ്യക്തിപരമായ ഉപമകളും പ്രയോഗങ്ങളും ഉപയോഗിക്കുമ്പോള് പോലും, അവ സഭയുടെ വിശ്വാസപാരമ്പര്യത്തെയും ഔദ്യോഗിക പഠിപ്പിക്കലുകളെയും തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കാന് ഇടയാക്കരുത്. പ്രത്യേകിച്ച് വിവാഹം പോലുള്ള കൂദാശകളെ സംബന്ധിക്കുന്ന വിഷയങ്ങളില് പ്രസംഗങ്ങള് കൂടുതല് ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെയും ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വ്യക്തതയോടെയും അവതരിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.
അതേസമയം, വിശ്വാസികള്ക്കും ആത്മപരിശോധന ആവശ്യമാണ്. ദൈവാലയത്തിലെ നിശ്ശബ്ദതയും പ്രാര്ത്ഥനാഭാവവും സംരക്ഷിക്കുന്നത് വൈദികരുടെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്തമല്ല; ഓരോ വിശ്വാസിയുടെയും കടമയാണ്. ആരാധനയെ സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളില് നിന്ന് വേര്തിരിച്ച് അതിന്റെ വിശുദ്ധി കാത്തുസൂക്ഷിക്കാന് സഭയും വിശ്വാസിസമൂഹവും ഒരുമിച്ച് പ്രവര്ത്തിക്കേണ്ട സമയമാണിത്.
വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമൂല്യങ്ങള് സംരക്ഷിക്കുന്നതും മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സും സുരക്ഷയും ഉറപ്പാക്കുന്നതും പരസ്പരവിരുദ്ധമായ ലക്ഷ്യങ്ങളല്ല. ഈ രണ്ടിനും ഇടയില് ശരിയായ സന്തുലനം കണ്ടെത്തുകയാണ് ഇന്നത്തെ സഭ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളികളിലൊന്ന്.
ആ സന്തുലനം നഷ്ടപ്പെട്ടാല് വിശ്വാസത്തിനും മനുഷ്യജീവിതത്തിനും ഒരുപോലെ മുറിവേല്ക്കും. അതുകൊണ്ട് ദൈവാലയങ്ങളില് വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത,പ്രബോധനങ്ങളില് വീണ്ടും വ്യക്തത,
വിശ്വാസജീവിതത്തില് വീണ്ടും ഉത്തരവാദിത്തബോധം ഇവ തിരിച്ചുവരേണ്ടത് കാലത്തിന്റെ അനിവാര്യമായ ആവശ്യമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.