എന്റെ കൗമാരകാലം: മാഞ്ഞുപോകാത്ത ഓര്മ്മകള്
By: 600002 On: Apr 24, 2026, 7:05 AM
സി.വി സാമുവേല് (ഡിട്രോയ്റ്റ്)
അടുത്തിടെ എന്റെ കുട്ടികളിലൊരാള് എന്നോട് ലളിതമായ ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു: ഡാഡിയുടെ കൗമാരകാലം എങ്ങനെയുള്ളതായിരുന്നു?' ആദ്യമൊക്കെ അതൊരു എളുപ്പമുള്ള ചോദ്യമായി തോന്നി. എന്നാല് ആലോചിക്കുന്തോറും ആ ചോദ്യത്തിനുള്ളില് എത്രത്തോളം അര്ത്ഥങ്ങളും ഓര്മ്മകളും ഒളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഞാന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അമേരിക്കയില് ജനിച്ചു വളര്ന്ന എന്റെ മക്കള്ക്കും കൊച്ചുമക്കള്ക്കും കേരളത്തിലെ എന്റെ ആ പഴയകാല ജീവിതം സങ്കല്പ്പിക്കുക അത്ര എളുപ്പമായിരിക്കില്ല.
രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന 1943-ലാണ് ഞാന് ജനിച്ചത്. കേരളത്തിലെ ആനിക്കാട് എന്ന ചെറിയ ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു എന്റെ വളര്ച്ച. ഇന്നത്തെപ്പോലെയുള്ള സൗകര്യങ്ങളൊന്നും അന്ന് സ്വപ്നങ്ങളില് പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വൈദ്യുതിയില്ല, ആധുനിക സൗകര്യങ്ങളില്ല, ഭൗതികമായ സമ്പത്തും കുറവായിരുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില് അന്ന് റേഡിയോ ഇല്ലായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ ഒന്നോ രണ്ടോ വീട്ടില് മാത്രമേ റേഡിയോ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. വാര്ത്തകളും പാട്ടുകളും കേള്ക്കാന് ആളുകള് അവിടെ ഒത്തുകൂടും. ടെലിവിഷനെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും എന്റെ കൗമാരകാലത്ത് ഞാനൊന്ന് കണ്ടിട്ടുപോലും ഇല്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും ജീവിതം വിരസമായിരുന്നില്ല; ഓരോ ദിവസവും അര്ത്ഥവത്തായിരുന്നു.
ഇന്നത്തെ കുട്ടികളുടെ ജീവിതവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോള് എന്റെ കൗമാരകാലം അത്ര ആഡംബരമുള്ളതായിരുന്നില്ല. മലയാളം മീഡിയം സ്കൂളിലായിരുന്നു എന്റെ പഠനം. ദിവസവും കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം മൈലുകളോളം നടന്നാണ് ഞാന് സ്കൂളില് പോയിരുന്നത്.
റോഡുകളൊന്നുമില്ല, പാടവരമ്പുകളിലൂടെയും ഇടവഴികളിലൂടെയും വേണമായിരുന്നു യാത്ര ചെയ്യാന്. കനത്ത മഴയായാലും കത്തുന്ന വെയിലായാലും ആ യാത്ര മുടക്കാറില്ല. ആ നടത്തം ഞങ്ങളെ ക്ഷമയും കഠിനാധ്വാനവും പഠിപ്പിച്ചു. കൂടെ നടന്ന ആ കൂട്ടുകാരുമായി ഇന്നും നിലനില്ക്കുന്ന ആഴമേറിയ സൗഹൃദങ്ങള് അന്ന് ഉണ്ടായതാണ്.
വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളില് സഹായിക്കേണ്ടത് ഞങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തമായിരുന്നു. പഠനത്തോടൊപ്പം തന്നെ വീട്ടിലെ കൃഷിപ്പണികളിലും ഞാന് സഹായിച്ചിരുന്നു. പാടത്തെ പണികളായാലും മറ്റു ദൈനംദിന കാര്യങ്ങളായാലും എല്ലാവരും ഒത്തൊരുമിച്ച് ചെയ്തിരുന്നു.
പൈപ്പ് വെള്ളമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് കുടിക്കാനും കുളിക്കാനും കിണറിനെയാണ് ആശ്രയിച്ചിരുന്നത്. വീട്ടില് കറന്റില്ലാത്തതിനാല് മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലിരുന്നാണ് വൈകുന്നേരങ്ങളില് പഠിച്ചിരുന്നത്. ആ വെളിച്ചം കുറവായിരുന്നെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ പഠിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിന് അതൊന്നും ഒരു തടസ്സമായില്ല. ഇത്തരം പ്രയാസങ്ങള് ജീവിതത്തിന്റെ മൂല്യം ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു.
മാതാപിതാക്കളും വലിയപ്പനും വലിയമ്മയും സഹോദരങ്ങളും കസിന്സും എല്ലാം ഒരുമിച്ച് താമസിക്കുന്ന ഒരു വലിയ കൂട്ടുകുടുംബത്തിലായിരുന്നു ഞാന് വളര്ന്നത്. വലിയ തിരക്കുള്ള വീടായിരുന്നു അത്. എങ്കിലും പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാനും കരുതാനും ആ ജീവിതം ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു. ഭക്ഷണം പങ്കുവെക്കുന്നതിലും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങള് ഏറ്റെടുക്കുന്നതിലും എല്ലാവരും ഒന്നായിരുന്നു. കുടുംബത്തിന്റെ ഐക്യവും മുതിര്ന്നവരോടുള്ള ബഹുമാനവും ഞങ്ങളുടെ രക്തത്തില് അലിഞ്ഞുചേര്ന്നത് അവിടെ നിന്നാണ്.
ഗ്രാമത്തിലെ പള്ളിയും സഭയും ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമായിരുന്നു. പള്ളി കേവലം ഒരു ആരാധനാലയം മാത്രമല്ല, ഞങ്ങളുടെ സാമൂഹിക ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രം കൂടിയായിരുന്നു. മുതിര്ന്നവരുടെ ഉപദേശങ്ങളും മാതൃകകളും ഞങ്ങളെ ശരിയായ വഴിയില് വളരാന് സഹായിച്ചു. വിനയം, ഉത്തരവാദിത്തം, സത്യസന്ധത എന്നിവയുടെ പ്രാധാന്യം ആ വിശ്വാസ ജീവിതത്തില് നിന്നാണ് ഞങ്ങള് പഠിച്ചത്.
തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോള്, ആ കൗമാരകാലം ലളിതമെങ്കിലും വലിയ പാഠങ്ങളാണ് എനിക്ക് നല്കിയത്. കഷ്ടപ്പാടുകള് ഞങ്ങളെ കരുത്തരാക്കി. പരിമിതികള്ക്കിടയിലും സംതൃപ്തിയോടെ ജീവിക്കാന് ഞങ്ങള് പഠിച്ചു. ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കാനും, കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യാനും, ബന്ധങ്ങള്ക്ക് മൂല്യം നല്കാനും ആ കാലം എന്നെ പ്രാപ്തനാക്കി.
എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും ദൈവത്തിന്റെ സ്പര്ശനം എനിക്ക് കാണാന് കഴിയും. അന്ന് പരിമിതികളായി തോന്നിയ പല കാര്യങ്ങളും യഥാര്ത്ഥത്തില് അനുഗ്രഹങ്ങളായിരുന്നു എന്ന് ഇന്ന് ഞാന് മനസ്സിലാക്കുന്നു. ലളിതമായ ജീവിതത്തിലൂടെയും കഠിനാധ്വാനത്തിലൂടെയും ദൈവം എന്നെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും രൂപപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു.
ജീവിതത്തില് ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം ലഭിച്ചില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ എനിക്ക് ആവശ്യമുള്ളതെല്ലാം ദൈവം കൃത്യസമയത്ത് നല്കി. എന്റെ ജീവിതയാത്രയുടെ അടിസ്ഥാനം അന്ന് ലഭിച്ച ആ വിശ്വാസവും മൂല്യങ്ങളുമാണ്. ആ പഴയകാലത്തെ ഓര്ത്ത് ഞാന് ദൈവത്തിന് നന്ദി പറയുന്നു. എന്റെ കര്ത്താവ് എത്ര വലിയവനാണ്.