കിണ്ടി: ചാക്കുപറമ്പില് കുടുംബത്തിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പൈതൃകമുദ്ര
By: 600002 On: Mar 10, 2026, 10:51 AM
സി. വി. സാമുവല്, ഡെട്രോയിറ്റ്, മിഷിഗണ്, യു.എസ്.എ
2024-ല് എന്റെ മകന് ഷിബു സാമുവല് എന്നോട് പതുക്കെ ചോദിച്ചു, 'ഡാഡി, നമ്മുടെ കുടുംബത്തില് അപ്പച്ചന് ഏറ്റവും വിലമതിക്കുന്ന സ്വത്ത് എന്താണ്?' ആ ലളിതമായ ചോദ്യം എന്റെ ഹൃദയത്തെ സ്പര്ശിച്ചു. അത് എന്നെ വര്ഷങ്ങള്ക്കു പിന്നിലേക്ക്, കേരളത്തിലെ ആനിക്കാടുള്ള എന്റെ തറവാട്ടിലേക്കും, ഒരു നൂറ്റാണ്ടിലധികമായി നമ്മുടെ കുടുംബകഥ നിശബ്ദമായി പേറുന്ന ആ പുണ്യവസ്തുവിലേക്കും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ഇത് ഞങ്ങളുടെ 'കിണ്ടി'യുടെ കഥയാണ്.
എന്റെ മാതാപിതാക്കളായ ചാക്കുപറമ്പില് വര്ഗീസ് വര്ഗീസും സാറാമ്മ വര്ഗീസും 1919-ലാണ് വിവാഹിതരായത്. അന്ന് അപ്പച്ചന് പത്തൊന്പതും അമ്മച്ചിക്ക് വെറും പതിനഞ്ചും വയസ്സായിരുന്നു. സൗകര്യങ്ങള് കുറവായ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു അവരുടെ ജീവിതം. അന്നൊക്കെ കുടുംബങ്ങള്ക്ക് സ്വന്തമായി അധികമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മിക്ക വീട്ടുസാധനങ്ങളും കൈകൊണ്ട് നിര്മ്മിച്ചതോ അല്ലെങ്കില് തലമുറകളായി സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചതോ ആയിരുന്നു. ആഡംബരം അവര്ക്ക് അന്യമായിരുന്നുവെങ്കിലും അന്തസ്സും ആത്മാഭിമാനവും അവര് ഏറെ വിലമതിച്ചിരുന്നു.
തന്റെ യുവവധുവിന് അര്ത്ഥവത്തായ ഒരു വിവാഹസമ്മാനം നല്കണമെന്ന് അപ്പച്ചന് ആഗ്രഹിച്ചു. പരിമിതമായ ചുറ്റുപാടുകളിലും വിശേഷപ്പെട്ട എന്തെങ്കിലും അവള്ക്ക് നല്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം മോഹിച്ചു. അങ്ങനെ അദ്ദേഹം ഒരു 'കിണ്ടി' തിരഞ്ഞെടുത്തു.
കേരളത്തിന്റെ തനതായ വെങ്കല പാത്രമാണ് കിണ്ടി. ഉരുണ്ട ഉടലും ചെറിയ വാവട്ടവുമുള്ള ഇത് 'മൂശാരി'മാരാണ് നിര്മ്മിക്കുന്നത്. പഴയകാലത്ത് ഭക്ഷണത്തിന് മുമ്പും ശേഷവും കൈ കഴുകാനും വിശേഷാവസരങ്ങള്ക്കുമാണ് ഇത് പ്രധാനമായും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്.
എന്നാല് ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തില് കിണ്ടിക്ക് അതിന്റെ ഉപയോഗത്തിനപ്പുറം വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ടായിരുന്നു. കിണ്ടി സ്വന്തമായുണ്ടാകുന്നത് ഒരു ആദരവായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അത് ശുചിത്വത്തിന്റെയും ആതിഥ്യമര്യാദയുടെയും അടയാളമായിരുന്നു. വളരെ കുറച്ച് വീടുകളില് മാത്രമേ അന്ന് കിണ്ടി ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എന്റെ അപ്പച്ചനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത് വെറുമൊരു പാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തിന്റെ സമ്മാനമായിരുന്നു.
ഒരു പുതിയ കിണ്ടി വാങ്ങാന് അപ്പച്ചന് അന്ന് പണമില്ലായിരുന്നു. അടുത്തു കടകളോ സൗകര്യങ്ങളോ കുറവ്. എന്നിട്ടും അദ്ദേഹം പിന്മാറിയില്ല. പഴയതും പൊട്ടിയതുമായ വെങ്കല വിളക്കുകളും പാത്രങ്ങളും അദ്ദേഹം ശേഖരിച്ചു. അയല്വീടുകളില് നിന്നും ഉപയോഗശൂന്യമായ വെങ്കലക്കഷ്ണങ്ങള് അദ്ദേഹം സംഘടിപ്പിച്ചു. ഇവയെല്ലാം ചുമന്ന് അദ്ദേഹം ഒരു മൂശാരിയുടെ അടുത്തെത്തി. ആ ലോഹങ്ങള് ഉരുക്കി തന്റെ കിണ്ടിയുടെ അച്ചിലൊഴിച്ച് മൂശാരി അത് നിര്മ്മിച്ചു കൊടുത്തു.
അപ്പച്ചന്റെ കയ്യില് കിട്ടിയ ആ കിണ്ടി യഥാര്ത്ഥത്തില് വെങ്കലത്തില് തീര്ത്ത ഭക്തിയായിരുന്നു. അഭിമാനത്തോടെ അത് വീട്ടിലെത്തിച്ച് അദ്ദേഹം അമ്മച്ചിക്ക് നല്കി. അവരുടെ 70 വര്ഷത്തെ ദാമ്പത്യജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ സ്നേഹപ്രകടനമായിരുന്നു ആ പ്രവൃത്തി. കഷ്ടപ്പാടുകളിലും സന്തോഷങ്ങളിലും ആ കിണ്ടി അവര്ക്കൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു.
1989 ഫെബ്രുവരി-മാര്ച്ച് മാസങ്ങളില് ഞാന് എന്റെ മാതാപിതാക്കള്ക്കൊപ്പം ആറാഴ്ച ചിലവഴിച്ചു. അമേരിക്കയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാന് ചങ്ങനാശേരിയില് പോയി ഒരു കിണ്ടി വാങ്ങണമെന്ന് ഞാന് അപ്പച്ചനോട് പറഞ്ഞു. അപ്പച്ചന് അത് കേട്ട് നിശബ്ദനായി ഇരുന്നു. ശേഷം പറഞ്ഞു, 'ഇവിടെ ഇപ്പോള് ഉപയോഗിക്കാത്ത രണ്ട് കിണ്ടികളുണ്ട്.' അദ്ദേഹം അകത്തുപോയി 1919-ല് അമ്മച്ചിക്ക് നല്കിയ അതേ കിണ്ടി എടുത്തു കൊണ്ടുവന്നു. വാക്കുകള് അധികം ഉപയോഗിക്കാതെ അദ്ദേഹം അത് എന്റെ കൈകളില് വെച്ചുതന്നു. എന്റെ ഹൃദയത്തോട് ചേര്ത്തുപിടിക്കുന്ന ഒരു വിശുദ്ധ നിമിഷമായിരുന്നു അത്.
എന്റെ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞു. അപ്പച്ചന്റെ കണ്ണുകളും ഈറനണിഞ്ഞിരുന്നു. ആ നിശബ്ദമായ കൈമാറ്റത്തില് തലമുറകള് തമ്മില് സംവദിക്കുകയായിരുന്നു. ഞാന് അമേരിക്കയില് തിരിച്ചെത്തി ഒന്പതാം ദിവസം, 1989 ഏപ്രില് 3-ന്, 89-ാം വയസ്സില് അപ്പച്ചന് അന്തരിച്ചു. 1994 മാര്ച്ച് 27-ന് അമ്മച്ചിയും യാത്രയായി. അതോടെ ആ കിണ്ടി എനിക്ക് ജീവനേക്കാള് പ്രിയപ്പെട്ടതായി.
ഈ കിണ്ടി ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ മാത്രം ഭാഗമായിരുന്നില്ല. ഗ്രാമത്തിലെ വിവാഹങ്ങള്ക്കും വിശേഷങ്ങള്ക്കും ആളുകള് ഇത് കടം വാങ്ങി കൊണ്ടുപോകുമായിരുന്നു. വൈദികരുടെയും വിശിഷ്ടാതിഥികളുടെയും കൈ കഴുകിക്കാന് ഇത് ഉപയോഗിച്ചു. വെള്ളം മാത്രമല്ല, ബഹുമാനവും പാരമ്പര്യവും ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ഒത്തൊരുമയും ആ കിണ്ടി വഹിച്ചിരുന്നു. ഇന്നും അത് നോക്കുമ്പോള് ലോഹത്തിനപ്പുറം ഒരുപാടു ഓര്മ്മകളാണ് എനിക്ക് കാണാന് കഴിയുന്നത്.
ഒരു നൂറ്റാണ്ടിലധികം പഴക്കമുള്ള ഈ പൈതൃകത്തിന്റെ രണ്ടാം തലമുറ കാവല്ക്കാരനാണ് ഞാന്. ഒരു ദിവസം ഞാന് ഇത് എന്റെ മകന് ഷിബുവിന് കൈമാറും, കാലക്രമേണ അത് എന്റെ കൊച്ചുമകന് സേവ്യറിലെത്തും. ഒരു ലളിതമായ വെങ്കല പാത്രം നാല് തലമുറകളെ തമ്മില് ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. പൊട്ടിയ ലോഹക്കഷ്ണങ്ങളില് നിന്ന് തുടങ്ങിയത് ഇന്ന് വിശ്വാസത്തിന്റെയും ത്യാഗപൂര്ണ്ണമായ സ്നേഹത്തിന്റെയും ജീവനുള്ള സാക്ഷ്യമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
ചാക്കുപറമ്പില് കുടുംബാംഗങ്ങളോടും പ്രിയപ്പെട്ടവരോടും ഞാന് ഈ കഥ പങ്കുവെക്കുന്നത് നമ്മള് എവിടെ നിന്ന് വന്നു എന്ന് ഓര്മ്മിക്കാനാണ്. ഈ വിലപ്പെട്ട സ്വത്ത് എങ്ങനെയാണ് നമ്മുടെ വീട്ടിലെത്തിയതെന്ന് പലര്ക്കും അറിയില്ലായിരിക്കാം. യഥാര്ത്ഥ സമ്പത്ത് സ്വര്ണ്ണമോ മറ്റ് വസ്തുക്കളോ അല്ലെന്ന് ഈ കിണ്ടി നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. അത് നല്കുന്ന സ്നേഹത്തിലും, നിശബ്ദമായ ത്യാഗങ്ങളിലും, പാരമ്പര്യങ്ങള് കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതിലുമാണ് അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. വരും തലമുറകള്ക്കും ഈ വിനീതമായ പാത്രം പ്രചോദനമാകട്ടെ.