സൈക്കിള് ചവിട്ടാന് പഠിച്ച കഥ: ഒരു കുഞ്ഞുചോദ്യവും പവിത്രമായ ഓര്മ്മകളും
By: 600002 On: Feb 21, 2026, 7:07 AM
സി വി സാമുവേല് (ഡിട്രോയിറ്റ്)
ഈയിടെ എന്റെ മക്കളിലൊരാള് എന്നോട് ലളിതമെങ്കിലും മനോഹരമായ ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു: ''ഡാഡി , ഡാഡി എങ്ങനെയാ സൈക്കിള് ചവിട്ടാന് പഠിച്ചത്?''
ആ ചെറിയ ചോദ്യം എന്റെ ഉള്ളിലെ ഓര്മ്മകളുടെ വാതില് മെല്ലെ തുറന്നു. 55 വര്ഷത്തിലേറെയായി ഞാന് അമേരിക്കയില് താമസിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ആ നിമിഷം മനസ്സ് കൊണ്ട് ഞാന് വീണ്ടും എന്റെ ജന്മനാടായ കേരളത്തിലെ അനിക്കാട് ഗ്രാമത്തിലെ പൊടിനിറഞ്ഞ വഴികളിലെത്തി. ലാളിത്യവും വിനയവും ദൈവാനുഗ്രഹവും നിറഞ്ഞ ആ പഴയകാലം ഞാന് ഓര്ത്തെടുത്തു.
1940-കളില് ഞങ്ങളുടെ സന്തോഷം ഞങ്ങളുടെ പക്കലുള്ള വസ്തുവകകളെ ആശ്രയിച്ചായിരുന്നില്ല. പരിമിതമായ സൗകര്യങ്ങളെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എങ്കിലും ഞങ്ങള്ക്ക് എല്ലാം തികഞ്ഞതുപോലെയായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസത്തിനും ഞങ്ങള് ദൈവത്തില് ആശ്രയിച്ചു. ഇന്ന് മക്കള് എന്തിനാണ് ആ ചോദ്യം ചോദിച്ചതെന്ന് ഓര്ക്കുമ്പോള് എനിക്ക് ചിരി വരാറുണ്ട്. ഒരുപക്ഷേ അത് അവരുടെ ജിജ്ഞാസയാകാം, അല്ലെങ്കില് ഞാന് എവിടെ നിന്ന് തുടങ്ങി എന്ന് എന്നെ ഓര്മ്മിപ്പിക്കാന് ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്ത വഴിയാകാം.
ഞാന് ജനിച്ചത് 'കാളവണ്ടി യുഗ'ത്തിലാണെന്ന് എന്റെ മക്കളും പേരകുട്ടികളും അറിയണമെന്ന് ഞാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അന്ന് ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തില് മോട്ടോര് വാഹനങ്ങളില്ല. സൈക്കിള് ചവിട്ടാന് പറ്റിയ നല്ല റോഡുകള് പോലുമില്ലായിരുന്നു. ഇടുങ്ങിയ മണ്പാതകളിലൂടെ കന്നുകാലികള് വലിക്കുന്ന കാളവണ്ടികള് മാത്രമായിരുന്നു അന്നത്തെ ഏക യാത്രാസൗകര്യം. ഇന്ന് കേരളത്തില് കാളവണ്ടികള് അപൂര്വ്വ കാഴ്ചയാണെങ്കിലും ഉത്തരേന്ത്യന് ഗ്രാമങ്ങളില് ഇപ്പോഴും അവ കാണാറുണ്ട്.
കുട്ടിയായിരുന്നപ്പോള് ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തില് ഒരു സൈക്കിള് കണ്ട ഓര്മ്മ പോലും എനിക്കില്ല. സ്കൂളില് പോകാനും പള്ളിയില് പോകാനും കിലോമീറ്ററുകളോളം ഞങ്ങള് നടക്കുമായിരുന്നു. ആ നടത്തം ഞങ്ങളെ ആരോഗ്യവാന്മാരാക്കി എന്ന് മാത്രമല്ല, ക്ഷമയും സഹിഷ്ണുതയും പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
എനിക്ക് 19 വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് ഞാന് ആദ്യമായി ഒരു സൈക്കിള് തൊടുന്നത്. 1962-ല് ഹൈസ്കൂള് പഠനം കഴിഞ്ഞ്, മധ്യപ്രദേശിലെ ഭിലായ് സ്റ്റീല് പ്ലാന്റില് ജോലി ചെയ്തിരുന്ന എന്റെ മൂത്ത സഹോദരന് ബേബിച്ചായന്റെ (സി.വി. സ്കറിയ) അടുത്തേക്ക് ഞാന് പോയി. അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു സൈക്കിള് ഉണ്ടായിരുന്നു. ജോലിക്ക് പോകാന് അതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏക ആശ്രയം. എല്ലാ വൈകുന്നേരവും ജോലി കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോള് പൊടിപിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആ സൈക്കിള് ഞാന് തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കി എണ്ണയിടുമായിരുന്നു. അതായിരുന്നു എന്റെ ആദ്യത്തെ അനുഭവം.
വൃത്തിയാക്കല് കഴിഞ്ഞാല് വീടിനു ചുറ്റും അത് തള്ളിക്കൊണ്ട് നടന്ന് ബാലന്സ് ചെയ്യാന് ഞാന് ശ്രമിക്കുമായിരുന്നു. അത് പഠിക്കാന് സഹോദരന് എനിക്ക് അനുവാദം നല്കി. അതേ കെട്ടിടത്തില് താമസിച്ചിരുന്ന കൊല്ക്കത്തക്കാരനായ ഒരു യുവാവ് ക്ഷമയോടെ എന്നെ പഠിക്കാന് സഹായിച്ചു. പലതവണ ഞാന് വീണു, എങ്കിലും ദൈവകൃപയാല് പരിക്കുകളൊന്നും പറ്റിയില്ല. ഏതാനും ആഴ്ചകള്ക്കുള്ളില് ഞാന് സൈക്കിള് ചവിട്ടാന് പഠിച്ചു. എനിക്ക് അതൊരു അത്ഭുതമായിരുന്നു, ആ സന്തോഷം വാക്കുകള്ക്ക് അതീതമായിരുന്നു.
വര്ഷങ്ങള്ക്കുശേഷം കോളേജ് പഠനത്തിനായി (1971-1974) ഞാന് അമേരിക്കയില് എത്തിയപ്പോള്, സൈക്കിള് വീണ്ടും എന്റെ വിശ്വസ്ത കൂട്ടുകാരനായി. പഠനം കഴിഞ്ഞു പോകുന്ന ഒരു വിദ്യാര്ത്ഥിയില് നിന്ന് 16 ഡോളറിനാണ് ഞാന് അത് വാങ്ങിയത്. ഒരു കാര് വാങ്ങാനോ പരിപാലിക്കാനോ ഉള്ള സാമ്പത്തികശേഷി അന്ന് എനിക്കില്ലായിരുന്നു. പെന്സില്വാനിയയിലെ ഒരു സുഹൃത്ത് എനിക്ക് ഒരു 'ഫോര്ഡ് ഗാലക്സി' കാര് സൗജന്യമായി വാഗ്ദാനം ചെയ്തെങ്കിലും പ്രാര്ത്ഥനാപൂര്വ്വം ഞാന് അത് നിരസിച്ചു. കാരണം അതിന്റെ ചെലവുകള് താങ്ങാന് എനിക്ക് കഴിയില്ലായിരുന്നു.
മൂന്ന് വര്ഷത്തോളം മഞ്ഞിലും മഴയിലും വെയിലിലും ആ സൈക്കിള് എന്നെ ക്ലാസ്സുകളിലും പള്ളിയിലും ജോലിസ്ഥലത്തും എത്തിച്ചു. അതിന് പെട്രോളോ ഇന്ഷുറന്സോ വേണ്ടായിരുന്നു. പഠനം കഴിഞ്ഞപ്പോള് ചെറിയൊരു ലാഭത്തിന് ഞാന് അത് വില്ക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇന്ന് എന്റെ ഗാരേജില് ഒരു സൈക്കിള് ഇരിപ്പുണ്ട്, പക്ഷേ വര്ഷങ്ങളായി ഞാന് അത് ഉപയോഗിക്കാറില്ല. ഇപ്പോള് ഞാന് കാറിലാണ് യാത്ര ചെയ്യുന്നത്. എങ്കിലും 1962-ല് സൈക്കിള് ചവിട്ടാന് പഠിച്ച ആ ഓര്മ്മകള് ഇന്നും എനിക്ക് വിലപ്പെട്ടതാണ്.
കേരളത്തിലെ മണ്പാതകളില് നിന്ന് അമേരിക്കയിലെ ഹൈവേകളിലേക്ക് ദൈവം എന്നെ എത്രത്തോളം നയിച്ചു എന്ന് ആ കുഞ്ഞുചോദ്യം എന്നെ ഓര്മ്മിപ്പിച്ചു. വിശ്വാസത്തോടെ കിലോമീറ്ററുകളോളം നടന്ന ആ പഴയ കുട്ടിക്കാലത്തിലേക്ക് എന്നെ തിരികെ കൊണ്ടുപോയതിന് എന്റെ മക്കളോട് ഞാന് നന്ദി പറയുന്നു.
ആ യാത്രയോടും, കഷ്ടപ്പാടുകളോടും, എന്നെ എല്ലാം ഓര്മ്മിപ്പിച്ച ആ ചോദ്യത്തോടും ഞാന് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.