നിശബ്ദതയുടെ വേലിയേറ്റങ്ങള്‍: അധികാരവും വിശ്വാസവും തമ്മിലുള്ള സംഘര്‍ഷം

 

പി പി ചെറിയാന്‍

സമുദ്രതീരത്ത് നിന്ന് വെള്ളം അസാധാരണമായി ഉള്‍വലിയുന്നത് നാം കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും. അത് വെറുമൊരു പിന്മാറ്റമല്ല, മറിച്ച് വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു വലിയ സുനാമിയുടെയോ കൊടുങ്കാറ്റിന്റെയോ മുന്നോടിയായുള്ള നിഗൂഢമായ ശാന്തതയാണ്.

സമാനമായ ഒരു പ്രതിഭാസം ഇന്ന് നമ്മുടെ സാമൂഹിക-സാംസ്‌കാരിക മണ്ഡലങ്ങളിലും ദൃശ്യമാണ്. ഇന്നലെ വരെ സജീവമായി ഇടപെട്ടിരുന്നവര്‍, ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ചിരുന്നവര്‍, നിലപാടുകള്‍ വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നവര്‍ പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദരാകുന്നു. എന്താണ് ഈ പിന്‍വാങ്ങലുകള്‍ക്ക് പിന്നില്‍? നിരാശയോ അതോ ബോധപൂര്‍വ്വമായ അകലം പാലിക്കലോ? സമൂഹത്തില്‍ നിന്ന് മനുഷ്യന്‍ അകന്നുപോകുന്നതാണോ അതോ മനുഷ്യനില്‍ നിന്ന് സമൂഹം അകന്നുപോകുന്നതാണോ എന്നതാണ് പ്രസക്തമായ ചോദ്യം.

പ്രത്യേകിച്ച് ആരാധനാലയങ്ങള്‍ കേന്ദ്രീകരിച്ചു നടക്കുന്ന പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ നിന്ന് പലരും മനംനൊന്ത് പിന്മാറുന്നു. കൃത്യമായ നിലപാടുകളും ചോദ്യങ്ങളും ഉന്നയിക്കുന്നവരെ 'ശല്യക്കാര്‍' ആയി മുദ്രകുത്തി മാറ്റിനിര്‍ത്തുന്ന പ്രവണത വര്‍ദ്ധിച്ചുവരുന്നു. തെറ്റുകള്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുമ്പോള്‍ അവ തിരുത്തുന്നതിന് പകരം, ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച വ്യക്തിയെ വ്യക്തിഹത്യ ചെയ്യാനാണ് പലപ്പോഴും നേതൃത്വങ്ങള്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്. 'പുരോഹിതര്‍ തെറ്റ് ചെയ്താല്‍ ദൈവം ചോദിച്ചുകൊള്ളും' എന്ന പാരമ്പര്യമായി കിട്ടിയ വിശ്വാസപ്രമാണം പലരെയും നിശബ്ദരാക്കുന്നു. തങ്ങളുടെ ഇടപെടലുകള്‍ ഫലപ്രദമാകില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവരെ സ്വയം ഉള്‍വലിയാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

പൊതുയോഗങ്ങളിലോ സഭാ യോഗങ്ങളിലോ പ്രസക്തമായ ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നവരെ കേള്‍ക്കാനുള്ള ക്ഷമ ഇന്ന് നേതൃത്വങ്ങള്‍ക്കില്ല. ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നവന്റെ ഉദ്ദേശശുദ്ധി മനസ്സിലാക്കാതെ അവരെ ശത്രുക്കളായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത് ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിന് ചേര്‍ന്നതല്ല. തെറ്റുകള്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന വ്യക്തികളെ വിമര്‍ശിക്കുന്നത് വഴി, ആ തെറ്റുകള്‍ എന്നെന്നേക്കുമായി നിലനിര്‍ത്താനാണ് അധികാരികള്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്. ഇത് ആത്മാര്‍ത്ഥമായി ആ പ്രസ്ഥാനത്തെ സ്‌നേഹിക്കുന്നവരില്‍ വലിയ നിരാശയുണ്ടാക്കുന്നു. 'ആരാധനാലയങ്ങള്‍ അതിന്റെ വഴിക്ക് പോകട്ടെ' എന്ന് ചിന്തിച്ചു പിന്മാറുന്നവര്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ തോറ്റുപോയവരല്ല, മറിച്ച് അര്‍ഹമായ പരിഗണന ലഭിക്കാത്തതുകൊണ്ട് സ്വയം ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നവരാണ്.

സജീവമായിരുന്ന വ്യക്തികള്‍ പെട്ടെന്ന് പിന്‍വാങ്ങുമ്പോള്‍, അതിന്റെ കാരണങ്ങള്‍ ചികഞ്ഞെടുത്ത് തിരുത്തേണ്ടത് പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ നിലനില്‍പ്പിന് അത്യാവശ്യമാണ്. ചോദ്യങ്ങളെ ശല്യമായി കാണാതെ, വളര്‍ച്ചയ്ക്കുള്ള അവസരമായി കാണുകയും തുറന്ന ചര്‍ച്ചകള്‍ക്ക് വേദിയൊരുക്കുകയും വേണം. വ്യക്തികള്‍ എന്തുകൊണ്ട് അകലുന്നു എന്ന് നേതൃത്വം സ്വയം ആത്മപരിശോധന നടത്തണം. തെറ്റ് ആര് ചെയ്താലും അത് തിരുത്തപ്പെടണമെന്ന നീതിപൂര്‍വ്വമായ സമീപനം അനിവാര്യമാണ്. 'ദൈവം നോക്കിക്കൊള്ളും' എന്ന ന്യായീകരണം അനീതിക്ക് കുടപിടിക്കാനുള്ള മറയാകരുത്.

കടല്‍ ഉള്‍വലിയുന്നത് തീരം വറ്റിക്കാനല്ല, മറിച്ച് വലിയൊരു ആഘാതത്തോടെ തിരിച്ചുവരാനാണ്. അതുപോലെ, ചിന്തിക്കുന്ന മനുഷ്യര്‍ സമൂഹത്തില്‍ നിന്ന് ഉള്‍വലിയുന്നത് അപകടകരമായ സൂചനയാണ്. പ്രതികരിക്കേണ്ടവര്‍ നിശബ്ദരാകുകയും, ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നവര്‍ പുറന്തള്ളപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സാംസ്‌കാരിക തകര്‍ച്ചയെയാണ് കാണിക്കുന്നത്. തിരുത്തേണ്ടവ തിരുത്തിയും, ചേര്‍ത്തുനിര്‍ത്തേണ്ടവരെ ചേര്‍ത്തുനിര്‍ത്തിയും മുന്നോട്ട് പോയാല്‍ മാത്രമേ നമ്മുടെ സാമൂഹിക ഘടന ശക്തമായി നിലനില്‍ക്കുകയുള്ളൂ.